Populacje G. c. superciliaris i G. c. floweri oddzielone są przez góry na granicy Tajlandii i Mjanmy – Góry Tenaserimskie, Dawna Taung i Karen Hills, które wydają się istotnie utrudniać przepływ genów między nimi. Znaczenie tych gór jako bariery geograficznej udokumentowano dla wielu linii rozwojowych kręgowców (między innymi bilbili). G. c. contra i G. c. superciliaris nie są tak odmienne pod względem genetycznym, jak wcześniej wymienione podgatunki. Sugeruje to, że rozdzielające ich populacje góry na pograniczu Indii i Mjanmy – Góry Arakańskie, Czin i Wzgórza Naga – nie stanowią znaczącej bariery geograficznej (podobne wnioski pochodzą z innych badań nad nizinnymi kręgowcami regionu). Na Półwyspie Malajskim szpaki srokate pojawiają się tylko na jego północnych obrzeżach. Pojedyncze osobniki, pary lub małe grupy odnotowywano w tajskiej prowincji Chumphon, na wyspie Penang, w dystrykcie Kuala Lumpur i w Singapurze, głównie od listopada do marca.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Szpak srokaty · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.