Od początku lat 90. XX wieku obserwuje się poszerzanie zasięgu występowania na zachód do Pakistanu. Pod koniec 2011 po raz kolejny przesunęła się na zachód granica znanego zasięgu; wówczas stwierdzono parę szpaków srokatych (nieokreślonej płci) w Kalar Kahar w dystrykcie Chakwal, na długości 72°42′E. Wcześniej natrafiono na nie najdalej w Narowal, Sijalkot i Lahaur (na długościach 74°52'E, 74°31'E i 74°18'E). Osobnik obserwowany w październiku 2017 we wschodnim Iraku był pierwszym dzikim szpakiem srokatym dla tego kraju; wcześniejsze uznawano za uciekinierów z niewoli, jako że widywano w regionie szpaki trzymane w klatkach.
Szpaki srokate zostały introdukowane w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, zachodnich Indiach (w okolice Bombaju) i Japonii. Prawdopodobnie były to ptaki podgatunku nominatywnego. W ZEA pierwszy raz odnotowano je w 1989 i niemal w tym samym czasie pojawiły się w Dubaju, Szardży i Abu Zabi. W Abu Zabi obserwowano je później tylko sporadycznie (po roku 2000 co najmniej do 2010 nie było nowych zgłoszeń). W Dubaju pierwsze lęgi odbyły się w 1991, a populacja utabilizowała się w okolicy Dubaju i Szardży, gdzie szpaki srokate gniazdują w niewielkich koloniach w co najmniej 4 miejscach w regionie.