Latem 1940 roku wywieziono kilkaset młodych Żydów do obozów pracy w okolicach Lublina. Pod koniec sierpnia 1940 roku w Opatowie przebywało 5 500 Żydów, w tym 700 uciekinierów z innych regionów. Ze względu na kolejne fale przesiedleńców, warunki mieszkalne były coraz trudniejsze. Transport 995 Żydów z Wiednia (głównie kobiet, dzieci, chorych i starszych osób), którego celem był Opatów i Łagów, dodatkowo obciążył miasto.

Życie w getcie Niemieckie władze okupacyjne w Opatowie planowały stworzyć getto dla ludności żydowskiej już we wrześniu 1940 roku. Pierwszym krokiem było wysiedlenie Żydów z domów przy rynku i przejęcie kolejnych przedsiębiorstw.

Getto utworzono 6 kwietnia 1941 roku. Na jego terenie, który obejmował ulice: Joselewicza, Zatylną, Wąską i Starowałową, zajmującym jedną szóstą terenu miasta, zamieszkało ponad 6 tys. osób. Początkowo getto było otwarte, lecz mieszkańców obowiązywała godzina policyjna. W październiku 1941 roku wprowadzono zakaz opuszczania terenu pod karą śmierci, choć niektórym Żydom udało się jeszcze utrzymać pewien kontakt z mieszkańcami okolicznych wsi, u których kupowano żywność. Od zewnętrznej strony płotu getta pilnowała granatowa policja. Razem przez getto przeszło ok. 10 tys. Żydów.