Za retrospekcję z czasów stalinowskich, w której na pierwszomajowym wizerunku Stalina dolepiono dodatkową parę oczu, film Ręce do góry został objęty zakazem rozpowszechniania, a reżyser został zmuszony do emigracji.
Obok Skolimowskiego: Majewski, Kluba, Leszczyński, Solarz Śladem Skolimowskiego podążyli inni debiutanci z lat 60. Janusz Majewski zadebiutował wyrafinowaną formalnie komedią utrzymaną w poetyce teatru absurdu, Sublokatorem (1966) o apatycznym mężczyźnie, który wprowadza się do willi zamieszkanej przez kobiety reprezentujące trzy pokolenia i zostaje przez nie usidlony. Joanna Wojnicka charakteryzowała debiut Majewskiego następująco: „W Sublokatorze widać technikę przejętą z telewizji: miejsce akcji kameralne, ograniczone do kilku pomieszczeń, niewielka ilość uczestniczących w wydarzeniach bohaterów, proste, choć z pełną konsekwencją używane środki filmowe”. Henryk Kluba, kolejny z istotnych debiutantów trzeciej fali, zasłynął przede wszystkim dwoma filmami. Chudy i inni (1967) o grupie prostych robotników budujących most w Bieszczadach, tylko na pozór przypominał konwencję filmu produkcyjnego. Jak podkreślała Maria Kornatowska, film Kluby „bliski jest w istocie surrealistycznym klimatom Piwnicy pod Baranami […]. Styl inscenizacji podkreśla nie tylko teatralność opowieści, ale i teatralność samej rzeczywistości.