Pierwsze odgłosy w Polsce na poglądy głoszone przez Marksa i Engelsa pochodzą już z 1842 roku. Wywołała wówczas zainteresowanie opublikowana anonimowo przez Engelsa broszurka krytykująca niemieckiego filozofa Schellinga. Ukazały się w polskich czasopismach warszawskich dwie recenzje, jedna z nich – pióra Dembowskiego. Wkrótce w piśmie poznańskim „Rok” znalazły się dwie recenzje książki również Engelsa Położenie klasy robotniczej w Anglii. Nieznany autor podaje nazwisko Engelsa i kilka informacji o nim.
W 1844 r. ksiądz Piotr Ściegienny próbował łączyć komunistyczne dążenia pierwotnego chrześcijaństwa ze sprawą wyzwolenia narodowego.
Najbardziej zbliżone do naukowego socjalizmu poglądy reprezentował organizator i przywódca powstania krakowskiego w 1846 r. Edward Dembowski. Dokonał on rewizji filozofii Georga Wilhelma Hegla, odrzucając jego idealizm. Propagował myśl materialistyczną, domagał się zniesienia nie tylko ucisku feudalnego, ale i wszelkich form wyzysku człowieka przez człowieka. Po upadku powstania styczniowego w 1864 r. na Zachód wyemigrowały nowe zastępy powstańców. Lewica zasiliła kierunek rewolucyjno-demokratyczny, wysunęła hasła rewolucji agrarnej i walki o niepodległość Polski. W obronie Komuny Paryskiej w 1871 r. uczestniczyły setki polskich emigrantów – demokratów i rewolucjonistów, byli wśród niech m.in.