gen. Jarosław Dąbrowski, który stanął na czele jej siły zbrojnej i gen. Walery Wróblewski, dowodzący obroną na lewym brzegu Sekwany. Również od powstania I Międzynarodówki w 1864 r. socjaliści polscy zasiadali w jej władzach. Na wiecu założycielskim 28 września 1864 r. do Rady Centralnej (zwanej później Generalną) wybrano dwóch Polaków. Kolejnymi sekretarzami Międzynarodówki do spraw Polski byli Konstanty Bobczyński, Antoni Żabicki i Walery Wróblewski. Wśród wielu Polaków, którzy bezpośrednio lub pośrednio związani byli z I Międzynarodówką, wymienić należy m.in.: Konstantego Bobczyńskiego, Józefa Ćwierczakiewicza, Jarosława i Teofila Dąbrowskich, Włodzimierza Rożałowskiego, Józefa Rozwadowskiego, Walerego Wróblewskiego i Antoniego Żabickiego. Sekcja polska Międzynarodówki powstała już w 1865 r. Głównymi jej działaczami byli Ludwik Oborski, Jan Kryński, Konstanty Bobczyński, Antoni Żabicki. Z wysokości składek wynika, że było ich około trzydziestu. Po upadku Komuny Paryskiej 1871 r., gdy do Londynu napływać zaczęli polscy komunardzi, grupa polska zradykalizowała się i wzrosła liczebnie. Przetrwała ona do końca istnienia Międzynarodówki.