Jego czarna komedia „Der Ojtser”(„Skarb”), napisana w jidysz w latach 1902–1906, ale po raz pierwszy wystawiona po niemiecku przez Maxa Reinhardta w Berlinie w 1910 roku, opowiada o sekwencji wydarzeń, w których mieszkańcy miasta odkopują i bezczeszczą własny cmentarz ponieważ uwierzyli, że gdzieś w nim jest zakopany skarb. Bogaci i biedni, świeccy i religijni, wszyscy uczestniczą w tym szaleństwie; nadprzyrodzony punkt kulminacyjny obejmuje dusze zmarłych, zirytowane zakłóceniem.
„Family Cwi”(1904), napisana po pogromie w Kiszyniowie, jest wezwaniem do Żydów, by nie akceptowali biernie przemocy wobec nich. W tej tragedii różni Żydzi – religijny fanatyk, socjalista z Bundu, syjonista i rozczarowany asymilator – w różny sposób i za różnymi ideologiami, ale wszyscy się opierają. Spektakl nie mógł być oficjalnie opublikowany w sposób jawny, wystawiany w Carskiej Rosji, ale ukradkiem tam krążył, a nawet dostawał tajne produkcje amatorskie.