Japończycy wykorzystywali swoje statki także do transportu robotników przymusowych (Rōmusha), pochodzących zazwyczaj z Chin, Korei lub Holenderskich Indii Wschodnich. Ponadto przewożono nimi „pocieszycielki”, tj. azjatyckie kobiety i dziewczęta zmuszane do prostytucji w wojskowych domach publicznych.

Nazewnictwo Nazwę „piekielne statki” (ang. Hellships) ukuli jeńcy, którzy przeżyli podróż tymi japońskimi jednostkami. W konsekwencji, pod tą nazwą występują one najczęściej w literaturze historycznej.

Niektórzy historycy i weterani porównywali „piekielne statki” ze statkami, które w erze nowożytnej były wykorzystywane na potrzeby transatlantyckiego handlu niewolnikami. Jean-Louis Margolin i Van Waterford porównują je natomiast do statków-więzień z okresu rewolucji amerykańskiej, rewolucji francuskiej i wojny secesyjnej. Określenia „statki więzienne” (Prison Ships) użył także w swym wyroku Międzynarodowy Trybunał Wojskowy dla Dalekiego Wschodu.

Jeńcy nadawali też poszczególnym statkom charakterystyczne nazwy, zazwyczaj ironicznie nawiązujące do warunków, które na nich panowały.