Obok kapelanów zawodowych przewidziano też instytucję kapelanów pomocniczych, którzy powoływani byli w garnizonach liczących co najmniej tysiąc ludzi, w szpitalach wojskowych na minimum dwieście łóżek lub epidemicznych na sto łóżek. Mianował ich biskup polowy w porozumieniu z właściwymi władzami diecezjalnym i lub zakonnymi i ministrem spraw wojskowych. Kapelan pomocniczy nie mógł być wysłany na front. Pracę duszpasterską o charakterze misyjnym prowadzili lotni kapelani. Ich rolą było prowadzenie misji, rekolekcji, organizowanie spowiedzi w jednostkach liniowych. Wykonywali oni zadania specjalne, wyznaczone przez biskupa polowego, związane głównie z podnoszeniem morale i nastrojów patriotycznych wojska.
Oprócz typowej pracy duszpasterskiej, kapelani prowadzili też działalność oświatowo-wychowawczą. Odbywało się to poprzez kazania i indywidualną pracę duszpasterską z żołnierzami. W tym wypadku problematyka wychowawcza była ściśle łączona z problematyką religijną. Regulamin Wewnętrzny MSWojsk. stanowił: Duchowni wojskowi są obowiązani do bezpłatnego świadczenia posług duchownych, ściśle przestrzegając przepisów prawa kanoniczego i cywilnego.