Osobliwości rzeczowników Pewne szczególne rzeczowniki trudno jednoznacznie przypisać do jednej deklinacji. Przykładowo rzeczownik domus ‘dom’ ma w odmianie cechy zarówno deklinacji IV, jak i II, a w dodatku nietypowo dla tych dwóch deklinacji jest r. żeńskiego.
Niektóre rzeczowniki są zwykle spotykane tylko w l. poj. (singulāria tantum) (np. aurum ‘złoto’), choć wiele z nich, jeśli wyraża specyficzny sens, może tworzyć również l. mn.. Inne rzeczowniki nie mają z kolei l. poj. (plūrālia tantum), np. dīvitiae ‘bogactwo’, Athēnae ‘Ateny’, arma ‘broń’. Niektóre w liczbie mnogiej mogą zyskać inne znaczenie, np. castrum ‘twierdza’ – castra ‘obóz’.
Istnieją w łacinie nieliczne rzeczowniki i przymiotniki niepodlegające odmianie. Do takich nieodmiennych rzeczowników zaliczyć można fas ‘to, co zgodne z prawem boskim’, nefas ‘bezbożność, niegodziwość’. Są one r. nijakiego.
Niektóre rzeczowniki nie mają poświadczonych wszystkich form przypadków czy liczby. Przykładowo rzeczownika vis ‘siła’ raczej nie spotyka się w dopełniaczu i celowniku l. poj. Z kolei rzeczownik vēnus ‘sprzedaż’ używany jest tylko w formie biernika (vēnum) i celownika (vēnuī / vēnō) l. poj.