Oznacza to, że za mierzoną w eksperymencie magnetyzację z każdego miliona spinów odpowiadają pojedyncze nadmiarowe spiny ustawione w kierunku pola.

Zazwyczaj stosowane są znacznie wydajniejsze metody tzw. hiperpolaryzacji, jak np. pompowanie optyczne z wymianą spinu (SEOP), SABRE (), polaryzacja parawodorem (PHIP) i dynamiczna polaryzacja jądrowa (DNP).

Wzbudzenie i manipulacja spinów mały|upright=2.2|Stan równowagi termodynamicznej pary 1H-13C w silnym polu magnetycznym to sytuacja, w której oba spiny są spolaryzowane wzdłuż głównego kierunku pola magnetycznego B0 (przy czym polaryzacja jądra wodoru jest około czterokrotnie większa niż węgla). Jest to stan stacjonarny układu i nie zmienia się z czasem. Jeśli pole zostanie nieadiabatycznie (nagle) wyłączone, stan ten zacznie ewolucję. Polaryzacja ośrodka będzie oscylować między spinami 1H, a 13C z częstością zależną od częstotliwości sprzężenia J (w tym przypadku 210 Hz). Pomiar takiego sygnału daje widmo ZULF MRJ (J-spectrum)