W sumie w Azji Mniejszej Antioch opanował tereny aż po Sardes, jednak nie udało mu się podporządkować sobie miast i plemion na północnym wybrzeżu, w szczególności Heraklei Pontyjskiej. Antioch pozostawał także w konflikcie z Ptolemeuszem II, który na początku jego samodzielnego panowania starał się wykorzystać jego kłopoty i zajął szereg wysp we wschodniej części Morza Śródziemnego oraz miejsc na wybrzeżu Azji Mniejszej, w tym Milet. W odpowiedzi na te działania Antioch sprzymierzył się z władcą Cyrenajki Magasem i w ten sposób w 274 p.n.e. doszło do wybuchu tzw. I wojny syryjskiej, która ostatecznie zasadniczo zakończyła się powrotem do status quo sprzed konfliktu. Od tej pory „historia dynastii Seleucydów została zdominowana przez niesłabnącą wrogość pomiędzy nimi a Ptolemeuszami”. Pod koniec swojego panowania Antioch znowu musiał walczyć w Azji Mniejszej, gdzie wyzwanie Seleucydom rzucił władca Pergamonu Eumenes I. Antioch został przez niego pokonany pod Sardes, by ostatecznie zginąć w walce z Galatami w 261 p.n.e.