Włodzimierz Zagórski h. Ostoja (ur. 22 lipca 1882 w Saint-Martin-Lautosque, zm. b.d.) – generał brygady pilot Wojska Polskiego. Zaginął 6 sierpnia 1927, po opuszczeniu Wojskowego Więzienia Śledczego nr III w Wilnie, jego los pozostał nieznany i stał się przedmiotem licznych spekulacji.
Życiorys Młodość Urodzony w Saint Martin Lantosque k. Nicei, gdzie zdobył wszechstronne wykształcenie. Studia prawnicze i handlowe ukończył we Francji i Austrii. Znał dobrze sześć języków, m.in. francuski i niemiecki. Na swój koszt odbył kursy pilotażu. Pochodził z licznej rodziny Zagórskich (rodzina szlachecka) mieszkającej na Mazowszu, w Warszawie, Lubelszczyźnie, w Lublinie i Krakowie. Jego ojcem był Jan Zagórski powstaniec styczniowy, wywieziony na Syberię, z której zbiegł do Francji, a matką – Anna Kozłow, dama dworu Romanowów, córka generała Kozłowa. Jego bratem był Juliusz Ostoja-Zagórski (1878–1919), również oficer Legionów.
Uczył się w C.K. III Gimnazjum w Krakowie, gdzie w 1900 r. ukończył VIII klasę, zdając egzamin dojrzałości (w jego klasie był m.in. Aleksander Skrzyński).