W poezji śpiewanej, rozmaitych pieśniach do e muet na końcu wersu często przypisany jest osobny dźwięk i wówczas końcowe /ə/ jest wymawiane, np. Marlbrough s’en va-t-en guerre, Frère Jacques, frère Jacques, dormez-vous, dormez-vous?, Chagrin d’amour dure toute la vie.

Reguła 2 Stosowanie bez wyjątku reguły 2, choć w pewnych warunkach nie jest ona obowiązkowa i nie zawsze typowa, nie budzi zastrzeżeń pod względem stylistycznym. E muet w pierwszej sylabie grupy rytmicznej jest zawsze wypowiadane w następujących przypadkach: kiedy e muet jest poprzedzone dwiema spółgłoskami, np. premièrement /pʁəmjεrmɑ̃/, prenez-les! /pʁəne le/, Grenade /gʁənad/, crevant /kʁəvɑ̃/, grenouille /ɡʁənuj/. kiedy w przeciwnym razie obok siebie stałyby dwie takie same spółgłoski zwarte, np. que caches-tu? /kə kaʃ ty/, te trouve-t-elle beau? /tə tʁuv t εl bo/; w przypadku innych spółgłosek jest to opcjonalne, choć zaleca się wymawianie /ə/, np. je joue, le lit przed pewnymi zestawieniami spółgłosek i półsamogłosek, np. ce roi /sə ʁwa/, le lion /lə ljɔ̃/; także w wyrażeniach je suis /ʒə sɥi/, je lui + czasownik (je lui pardonne /ʒə lɥi paʁdɔn/) oraz w 1. i 2. os. l. mn. czasowników être i faire w czasie conditionnel, np. serions-nous plus libres? /səʁjɔ̃ nu ply libʁ/, feriez-vous cela? /fəʁje vu sla/