Okoliczności, kiedy e muet jest wymawiane Największym problemem dotyczącym niemego e jest kwestia, kiedy należy je wymawiać, a kiedy nie. Językoznawca Pierre Fouché zwykł mawiać swoim zagranicznym studentom, że żaden obcokrajowiec nie jest w stanie w pełni opanować zawiłości tego zagadnienia. Na ogół przypadki, w których obcokrajowiec wypowiada /ə/, mimo że rodzimy użytkownik języka francuskiego normalnie by w tych miejscach tego nie robił, nie są tak rażące i dlatego w razie wątpliwości zaleca się uczącemu się raczej wymawiać /ə/ niż je pomijać. Generalnie istnieje niewiele sytuacji, kiedy wymowa e muet jest definitywna i pewna. Bardzo rzadko pełni ono funkcję dystynktywną (do nielicznych przypadków należy para pelage /pəlaʒ/ i plage /plaʒ/), co oznacza, że frankofoni nie będą mieli trudności, by zrozumieć wyrażenie, w którym mówca pominął wszelkie e muet lub wypowiedział je wszystkie jako /ə/, /ø/ bądź /œ/.
Przy rozważaniu wymowy e muet podstawową jednostką fonetyczną nie są pojedyncze wyrazy, a grupy rytmiczne. Grupa rytmiczna to fraza zawierająca kilka wyrazów (rzadko więcej niż sześć) powiązanych ze sobą semantycznie i/lub syntaktycznie, które mają swój wzorzec intonacyjny, końcowy akcent, a w ich obrębie nie występują pauzy.