mère /mɛʁ/, fenêtre /fənɛtʁ/, Noël /nɔɛl/).
Końcowa samogłoska, po której następuje e muet w wielu regionach (Walonia, Lotaryngia, Burgundia, Normandia, a także, zwłaszcza po <i> oraz <é>, w Kraju Loary i Berry) wymawiana jest dłużej niż w przypadku braku końcowego e muet, np. ami /ami/ – amie /ami:/, bu /by/ – bue /by:/, armé /aʁme/ – armée /aʁme:/. W Belgii i Szwajcarii w języku codziennym dodawana bywa też półsamogłoska /j/, np. aimée /ɛme:j/, Lucie /lysi:j/.
Standardowo w regionie paryskim słowa ami i amie brzmią identycznie, dlatego jeśli rozróżnienie jest konieczne, dodaje się słowa precyzujące znaczenie, np. Je trouve dommage que David n’ait pas plus d'amis hommes que d'amies femmes. → Szkoda że David nie ma więcej przyjaciół niż przyjaciółek. Czasami jednak dla rozróżnienia wymawia się końcowe e muet, np. amie /amiə/.
W języku francuskim południa (français méridional) wymawia się niemal wszystkie e muet z wyjątkiem sytuacji, kiedy kolejną głoską w grupie rytmicznej jest samogłoska. W wielu dialektach, również kanadyjskich, może występować przestawka, np. regarder wymawiane jako /əʁgaʁde/, le garçon jako /əlgaʁsɔ̃/.