W 1932 otrzymała stypendium Australijskiej Rady Badawczej na prowadzenie badań terenowych w Melanezji. Została skierowana na wyspę Manam u północnego wybrzeża Papui-Nowej Gwinei, na granicy dzisiejszych prowincji Madang i East Sepik. Propozycja miejsca badań, którą złożyła, została odrzucona. Dominowało przekonanie, że Melanezja jest zamieszkana przez „dzikich”, łowców głów i kanibali, co było nieodpowiednim środowiskiem dla białej kobiety z wyższej klasy. Miejsce badań zostało jej narzucone ze względu na obawy brytyjskiej administracji o molestowanie antropolożek przez miejscowych, choć takie przypadki nigdy się nie zdarzyły. Wybrano lokalizację, która uważana była za bezpieczną. Wedgwood nie miała wpływu na decyzję o miejscu badań. Prowadziła je przez 2 lata. Koncentrowała się na życiu kobiet i dzieci, rytuałach dojrzewania dziewcząt i skutkach kontaktu rdzennej ludności z kulturą Zachodu. Obserwowała zmianę statusu kobiet (z wysokiego udziału ekonomicznego na relatywną zależność ekonomiczną) w wyniku rozwoju kolonializmu. Podczas krótkiego pobytu na Manam badaczka zdołała zdobyć zaufanie społeczności wyspy, chociaż w pełni nie opanowała ich języka. Prace Wedgwood doprowadziły do zaplanowania i założenia w Nauru szkoły średniej dla dziewcząt.