Teodor Dunin (ur. 1 kwietnia 1854 w Wygnanowie, zm. 16 marca 1909 w Warszawie) – polski lekarz internista i działacz społeczny.
Życiorys W 1870 ukończył gimnazjum w Pińczowie i rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego, do grona jego wykładowców należeli Włodzimierz Brodowski, Henryk Fryderyk Hoyer i Feliks Nawrocki. W 1876 otrzymał dyplom lekarski cum eximia laude, a następnie został asystentem w klinice Jana Lewińskiego. W 1880 rozpoczął pracę w Szpitalu Dzieciątka Jezus, gdzie cztery lata później został wybrany na ordynatora oddziału wewnętrznego. W 1881 uzyskał stopień doktora medycyny przedstawiając rozprawę na temat patologii nerek. W 1884 po zatargu z duchowym prawosławnym został czasowo zawieszony w sprawowanej funkcji, w związku z tym wyjechał do Paryża, gdzie otrzymał etat w klinice lekarskiej Jeana-Martina Charcota. Współpracował tam z Władysławem Matlakowskim, Alfredem Sokołowskim, Edmundem Biernackim i Władysławem Krajewskim. Po powrocie w 1886 ponownie piastował funkcję ordynatora, na oddziale stworzył pracownię naukową, gdzie prowadzono badania chemiczne, bakteriologiczne i doświadczalne. Dużą część wyposażenia zakupił z własnych funduszy. Przez osiem lat współpracował z Gazetą Lekarską i był redaktorem dodatku „Odczyty kliniczne”.