Po 1890 odbył wiele podróży po europejskich ośrodkach leczenia sanatoryjnego, gdzie poznał ideę leczenia gruźlicy wśród niższych warstw społecznych. Swoje wnioski i obserwacje przedstawił wygłaszając 20 stycznia 1899 w Towarzystwie Higienicznym referat dotyczący otwierania prywatnych sanatoriów, które powinny być finansowane w drodze bezinteresownej działalności społecznej. Jako prezes Wydziału Szpitalnego Warszawskiego Towarzystwa Higienicznego zainicjował w 1902 zbiórkę funduszy na budowę zakładu leczniczego dla chorych na gruźlicę w Rudce pod Warszawą. Grunty podarował hrabia Stanisław Sebastian Lubomirski, a w efekcie głośnej akcji propagandowej środki zebrano od warszawskiej arystokracji. Pierwsza część sanatorium została uruchomiona w 1908, niecały rok później Teodor Dunin zmarł w wyniku choroby nowotworowej. Pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 36-3-30).
thumb|Nagrobek Teodora Dunina na cmentarzu Powązkowskim