31 października 1863 cały oddział (skupiający tworzące go oddziały IV, VI, i VII) przybył do wsi Żdżary nad Bugiem i pozostał przez ten dzień w tamtejszym opustoszałym dworze, po czym nocą na 1 listopada wyruszył w dalszą drogę. Nocą na 1 listopada całe zgrupowanie ruszyło w dalszą drogę na Poryck. Siły Sienkiewicza przesunięto do ariergardy i w południe 1 listopada cała wyprawa wymaszerowała na Poryck, gdzie nazajutrz o godz. 14 dotarła do opuszczonej miejscowości. Wobec tego dowódcą wyznaczył nieliczne rozjazdy w okolice celem wybadania sytuacji. Jedna z tych misji została zaatakowana przez Rosjan; według jednej wersji z pięciu jej żołnierzy zabito, a dwóch ocalało, a według innej relacji z ośmiu kawalerzystów pięciu rannych zdołało ujść z życiem, natomiast pięciu pozostałych zostało zabitych, a ich ciała obdarte ze skóry i pocięte. Po zorientowaniu się o rychłym nadejściu wojsk nieprzyjacielskich siły polskie przystąpiły do przygotowania się na obronę. Część sił polskich pozostała w samym mieście, a strzelcy, żuawi i 1 kompania 2 plutonu karabinierów IV oddziału zajęła pozycje na cmentarzu oraz w rowach przy szosie biegnącej równolegle do frontu nieprzyjaciela. Około godz. 16 Rosjanie zaatakowali, jednak powstańcy odparli natarcie.