Eimuntasa Nekrošiusa z Wilna i Poskromienie złośnicy Wladimira Mirzojewa z Moskwy.
Pod koniec lat 90. władze miasta podjęły decyzję, że miastu potrzebny jest nowy, bardziej atrakcyjny festiwal teatralny. Pomysł na jego organizację wygrali ówcześni dyrektorzy Teatru Dramatycznego: Anna Sapiego i Piotr Cieślak, co doprowadziło do powołania Festiwalu Festiwali Teatralnych „Spotkania”. Impreza ta została przez kolejną ekipę kierującą Teatrem Dramatycznym – Pawła Miśkiewicza i Dorotę Sajewską – zastąpiona Międzynarodowym Festiwalem Teatralnym Warszawa Centralna. Organizację Warszawskich Spotkań Teatralnych w 2000 roku zarzucono.
2008-2012 (edycje XXVIII-XXXII) W 2008 władze miasta powróciły do idei organizacji Warszawskich Spotkań Teatralnych i powierzyły to zadanie Instytutowi Teatralnemu im. Zbigniewa Raszewskiego w Warszawie kierowanemu w tamtym czasie przez Macieja Nowaka. Nowak zapowiedział wprowadzenie na pierwszej po wznowieniu edycji festiwalu trzech nurtów programowych: głównego (ważne przedstawienia z całej Polski), młodych twórców (nurt Zadara.pl) oraz offowego (Wrocław Off).