Kilka tygodni później, powrócił do Poznania.
W kwietniu, już jako I/15 pac, wyruszył w składzie macierzystej 15 Dywizji Piechoty na Wołyń. Po wyładunku w Sławucie, dywizjon maszerował przez Miropol, Cudno w do Berdyczowa. Tu celnym ogniem udaremnił ucieczkę kilku sowieckim pociągom załadowanym materiałem wojennym. W dalszych walkach uczestniczyła jedynie 3 bateria, która broniła kijowskiego przyczółka mostowego. Pozostałe baterie stały w odwodzie w Berdyczowie. 24 maja dywizjon odjechał na białoruski kierunek operacyjny z zadaniem obrony zagrożonego Mińska Litewskiego. 30 maja został przewieziony został do Krzywic, skąd wyszła polska kontrofensywa. Po odrzuceniu przeciwnika za Berezynę, przez następny miesiąc trwały walki pozycyjne.
4 lipca ruszyła wielka ofensywa wojsk Frontu Zachodniego Michaiła Tuchaczewskiego. 1 bateria uczestniczyła w odparciu silnego natarcia w rejonie Mostyszcza. Następnego dnia rozpoczęła odwrót, staczając po drodze szereg walk z piechotą i kawalerią wroga. Z początkiem sierpnia 1 bateria zajmowała stanowiska ogniowe w rejonie Zakręt, 2 bateria w rejonie Palenicy, a 3 bateria w rejonie Sulejówka. W tym czasie doszło do rozwiązania 15 pułku artylerii ciężkiej i utworzenia „samodzielnego” 15 dywizjonu artylerii ciężkiej, w skład którego weszły wszystkie trzy baterie dotychczasowego I/15 pac.