נחל חרמון) do Jordanu, który jest jednym z głównych źródeł wody dla Państwa Izrael.
22 listopada 1967 roku rezolucja Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 242 wezwała Izrael do wycofania się ze wszystkich terytoriów zajętych w trakcie wojny sześciodniowej i okupowanych po niej.
Zaraz po zakończeniu działań zbrojnych w 1967 roku ruch kibucowy Zjednoczony Kibuc (hebr. הקיבוץ המאוחד, Ha-Kibuc ha-Me’uchad) rozpoczął tworzenie planów zasiedlenia Wzgórz Golan. Według przywódców ruchu, osiedla miałyby mieć charakter rolniczy, w szczególności w północnej części, gdzie, jak twierdzono, można byłoby uprawiać ziemniaki i wypasać zwierzęta hodowlane. Jak twierdzi Efrat nie rozważono wszystkich możliwości rolniczych regionu. Planowano założyć od 17 do 22 osiedli w pierwszych 10 latach. Nie licząc druzyjskich wsi, to w osiedlach rolniczych miało zamieszkać 20 000–25 000 osób, a w ośrodkach miejskich 10 000. W ostateczności rząd uznał, że wysiłek osadniczy zostanie skupiony na południu Wzgórz Golan, ponieważ region ten mógł być zasiedlony szybciej, bez inwestycji w infrastrukturę. Pomocniczą gałęzią przemysłu dla powstających osiedli miała być turystyka. Plan założenia osiedli był też zabezpieczeniem dla Izraelczyków na wypadek, gdyby Syryjczycy odmówili ustalenia granicy innej niż ta sprzed 1967 roku.