W 1773 roku Erdmann Gustaw uzyskał od państwa specjalny kredyt w wysokości 73 tysięcy talarów, który pozwolił spłacić długi Karola Erdmanna oraz uregulować należne podatki i wypłaty dla rodzeństwa tytułem ich części spadku. Dzięki temu posunięciu młody hrabia zabezpieczył swój majątek i mógł skupić się na jego pomnażaniu.
Obejmując rządy nad rozległymi dobrami tarnogórsko-świerklanieckimi, Erdmann Gustaw okazał się władcą surowym i wymagającym. Jak odnotowali historycy, był bardzo rygorystyczny wobec poddanych chłopów na swoich ziemiach. Za uchylanie się od pańszczyzny lub niewykonywanie poleceń pańskich groził chłopom karami – mógł odebrać im gospodarstwo i ziemię, a niekiedy wymierzał także karę chłosty. Zdarzało się, że zbiegłych z folwarku chłopów, schwytanych po nieudanej ucieczce, przykuwano do taczek i skazywano na najcięższe prace jako przestrogę dla innych. Taki styl zarządzania świadczy o przywiązaniu hrabiego do tradycyjnego feudalnego porządku, w którym pan miał daleko idącą władzę nad ludnością wiejską. Surowość Erdmanna Gustawa wpisywała się jednak w realia XVIII-wiecznego Śląska – nie był on wyjątkiem, choć być może jego rządy należały do bardziej surowych nawet na tle epoki.