W trakcie negocjacji, w 1337, Helena urodziła następcę tronu Urosza. Później urodziła dwie córki, z których jedna miała na imię Irina. Według Johna V.A. Fine'a Irina była żoną Preljuba, serbskiego arystokraty, wojewody Tesalii. Narodziny następcy tronu wpłynęły na prestiż Heleny na dworze serbskim oraz przychylność męża wobec jej krewnych. Chcąc jednak zapewnić tron synowi, Helena potrafiła odwrócić się od brata w imię interesów nowej ojczyzny. W 1347 Helena z mężem i synem odwiedzili Górę Athos. Hojnie obdarowali miejscowy klasztor. Helena była pierwszą kobietą, która pojawiła się na zakazanym kobietom terytorium góry.

Helena w 1350 zamieszkała w Republice Weneckiej. Prawdopodobnie była to forma podziękowania Wenecji za współdziałanie Serbii.

Po śmierci męża, w imieniu syna, była w latach 1355–1356 regentką Serbii. Po 1355 podporządkowała sobie wiele ziem i miast. Nie brała czynnego udziału w walce o serbski tron pomiędzy synem a carem Symeonem Siniszą. Odziedziczyła po mężu część ziem bułgarskich między dolnym Wardarem, a Mestą. Otrzymała także Półwysep Chalcydycki. Dwór zorganizowała w Seres. W 1356 wstąpiła do monasteru, przyjmując imię zakonne Elżbieta (serb. Јелисавета – Jelisaveta). Nadal odgrywała ważną rolę w polityce, zarządzając regionem Seres do 1365.