Rewitalizacja Pierwsze inicjatywy rewitalizacyjne pojawiły się w końcu lat 80. XX wieku. W maju 1989 przedstawiono Plan Zagospodarowania Przestrzeni Miejskiej (hiszp. Plan General de Ordenación Urbana – PGOU), który zakładał powrót do dawnej znaczącej pozycji miasta, jednak w drodze stworzenia z niego ośrodka finansowo-usługowego. Wyróżniono w nim cztery główne obszary rewitalizacji, w tym nadbrzeżną dzielnicę dawnych doków i magazynów – Abandoibarrę, położoną centralnie w stosunku do innych części miasta. W 1989 rząd baskijski, Deputacja Vizcal i Rada Miejska Bilbao zainicjowały działania mające na celu sformułowanie Planu Strategicznego Rewitalizacji Metropolitalnego Obszaru Bilbao (hiszp. Plan Estratégico para la Revitalización del Bilbao Metropolitano). Warunkami wyjściowymi rewitalizacji miasta były: jego odmienność w skali kraju, trudne relacje z władzami federalnymi, terroryzm, bieda, bezrobocie oraz znaczący komponent industrialny.
Już na wstępnym etapie prac planowano, jako główne czynniki rozwoju, rozbudowę sieci komunikacyjnych, portu i lotniska, budowę nowych osiedli mieszkaniowych, jak również wzniesienie emblematycznych, rozpoznawalnych budowli, które, ocieplając wizerunek miasta, stałyby się jednocześnie symbolami jego nowego charakteru, jako ośrodka kulturalnego i finansowego, przyjaznego społecznie.