Forma у oraz в to dwa warianty tego samego przyimka.

Spółgłoski dźwięczne i bezdźwięczne Ukraińskie spółgłoski, podobnie jak w wielu innych językach, można dobrać w pary, w których jedna spółgłoska jest dźwięczna, a druga bezdźwięczna. Są to głoski reprezentowane przez litery i zbitki: п – б, ф – в (choć nie zawsze), т – д, ть – дь, с – з, сь – зь, ш – ж, ц – дз, ць – дзь, ч – дж, щ – ждж, к – ґ, х – г.

W przeciwieństwie do większości innych języków słowiańskich, w języku ukraińskim dźwięczne spółgłoski w pozycji na końcu wyrazu lub na końcu sylaby nie ulegają ubezdźwięcznieniu, np. мед /mɛd/, ніж /nʲiʒ/, ї́жте /ˈjiʒtɛ/, ро́зталь /ˈrɔztalʲ/. Z reguły dźwięczne spółgłoski zachowują swój dźwięczny charakter we wszystkich pozycjach z wyjątkiem /z/ w przyimku/prefiksie з. Z kolei spółgłoski bezdźwięczne w pozycji przed dźwięcznymi (prócz sonornych) są wymawiane zawsze w sposób dźwięczny, zarówno wewnątrz wyrazu, jak i na granicy między wyrazami, np. як де́ /jag ˈdɛ/ вокзал /wɔɡˈzaɫ/.