Następnie zdarł z niego ubranie, po czym wysmarował jego głowę, twarz i genitalia zwierzęcym łajnem, które momentalnie zwabiło roje much i mrówek. Ostatecznie następnej nocy jeńca zabrano w nieznanym kierunku. Jego kolegom oznajmiono, że zmarł „z powodu gorączki”.

Pod koniec listopada jeńcom oznajmiono, że zostaną wysłani na inną wyspę do pracy przy budowie lotniska. Gdy jeden z brytyjskich oficerów zaprotestował, wskazując, że konwencja genewska zabrania zmuszania jeńców do pracy związanej bezpośrednio z działaniami wojennymi, został pobity do nieprzytomności. Niedługo później japońscy lekarze przebadali jeńców. Większość chorowała na dyzenterię, malarię, beri-beri lub błonicę, niemniej tylko 82 jeńców uznano za nieprzydatnych ze względu na zły stan zdrowia.

Pozostałych 517 Brytyjczyków przetransportowano na Balalae na wyspach Shortland. Pod nadzorem tamtejszego garnizonu Cesarskiej Marynarki Wojennej, wraz z nieco mniejszą grupą chińskich Rōmusha oraz kilkuset robotnikami z Korei, jeńcy mieli pracować przy budowie japońskiego lotniska wojskowego.

Losy jeńców wysłanych na Balalae Żaden z jeńców, których wysłano na Balalae, nie doczekał końca wojny.