Ich losy można zrekonstruować wyłącznie na podstawie zeznań, które złożyli po wojnie japońscy żołnierze oraz chińscy i koreańscy robotnicy.

Rejs z Rabaulu na Balalae trwał dwa dni. Brytyjczyków ulokowano w trzech dużych chatach – pozbawionych ścian i pokrytych dachami z liści palmowych. Były one ściśle odizolowane od sektorów, w których mieszkali Chińczycy i Koreańczycy. Jeńcy byli zmuszeni spać w błocie, narażeni na nieustanne ataki moskitów. Na wyżywienie składały się ryżowe kulki i cienka zupa, które wydawano trzy razy dziennie. Do picia i mycia służyła wyłącznie deszczówka.

Komandor podporucznik Norihiko Ozaki, który służył w garnizonie Cesarskiej Marynarki Wojennej na Balalae, zeznał, że jeńcy przybyli na wyspę w bardzo złym stanie fizycznym. Większość cierpiała z powodu błonicy lub różnych chorób układu pokarmowego. Niektórzy nie byli w stanie poruszać się o własnych siłach. Każdego dnia umierało średnio trzech jeńców. Ich zwłoki były wrzucane do morza.