Japońscy strażnicy traktowali Brytyjczyków bardzo brutalnie. Z zeznań jednego z Koreańczyków wynika, że zaraz po przybyciu na Balalae jeden z jeńców został ścięty mieczem przez por. Ozakiego, gdyż rzekomo okazał nieposłuszeństwo. Jeńcy, którzy osłabli z powodu chorób i wyczerpania, byli brutalnie bici bambusowymi kijami, co miało zmusić ich do bardziej wydajnej pracy. Tych, których uznano za całkowicie niezdolnych do pracy, zakłuwano bagnetami. Trzech chińskich robotników twierdziło, że w maju 1943 roku było świadkami tortur, którym poddano jednego z jeńców. Zeznali, że ofiarę związano, po czym japońscy żołnierze kolejno wylewali na nią chochle wrzącej wody.
W 1943 roku amerykańskie lotnictwo rozpoczęło naloty na Balalae. W japońskiej bazie znajdowały się prowizoryczne schrony, lecz żołnierze nie pozwalali jeńcom z nich skorzystać. W czasie nalotów ci ostatni musieli więc pozostawać w swych chatach. Wielu zginęło, a tych którzy odnieśli ciężkie obrażenia, dobijano bagnetami lub pozwalano im umrzeć bez opieki medycznej. Po jednym z nalotów japoński żołnierz ciężko pobił ocalałych jeńców przy użyciu bambusowego kija.