Niektóre uczennice otrzymywały zasiłki wynoszące 5 złr miesięcznie, a trzy najlepsze miały możliwość ukończenia centralnego kursu koronkarstwa w Wiedniu i uzyskania uprawnień nauczycielki koronkarstwa. W 1887 roku na taki kurs zakwalifikowały się: Ludwika Rajówna, Anna Ustupska i Anna Tomkówna. Wytwarzane przez uczennice koronki były sprzedawane, a dochód z nich po potrąceniu kosztów materiału wypłacany uczennicom. W 1884 roku wyniósł on 514 złr, 1115 złr w 1885 i 1460 złr w 1886.
Szkoła powstała w ramach zaszczepiania przez przybyszy z zewnątrz pozytywistycznego programu „pracy u podstaw” w regionie tatrzańskim i procesu przekształcenia gospodarki chłopskiej w opartą na przemyśle turystycznym. Rękodzielnicza produkcja jej uczennic i absolwentek była adresowana do napływających coraz liczniej kuracjuszy. W latach 80. XIX w. szkoła wykazywała intensywny rozwój.
Pierwszą kierowniczką i nauczycielką szkoły była Józefa Stelcer, potem Neużil, od roku 1887 żona Franciszka Neużila, który w szkole prowadził zajęcia z rysunku.