Od października 1881 należał do zespołu Warszawskich Teatrów Rządowych, gdzie występował najczęściej w Teatrze Nowym i Małym, rzadziej Rozmaitości (Grabarz w Hamlecie, Chudogęba w Wieczorze Trzech Króli. Od 1888 do 1890 sprawował funkcję reżysera operetkiRufin Morozowicz. W tym charakterze zyskał najwięcej uznania inscenizacją Mikado Arthura Sullivana w Teatrze Nowym w 1887. W tym czasie zagrał m.in. Pagatowicza w Grubych rybach Michała Bałuckiego, Menelausa w Pięknej Helenie oraz ponownie Johna Styxa w Orfeuszu w piekle. Po rezygnacji z reżyserii (z wyjątkiem wystawienia Wenecji w Paryżu Offenbacha w 1904) wcielił się w takie role, jak: Zwack w Sztygarze Karla Zellera, Joachim XIII w Czarze walca Oscara Strausa, Harrison w Targu na dziewczęta Victora Jacobiego, Dyrektor teatru w Nitouche Hervé. W latach 1915–1922 grał w Teatrze Nowości w Warszawie, w którym był także członkiem zarządu, 1922-24 - w Nowym, 1924-1925 - ponownie Nowości, gdzie świętował pięćdziesięciolecie pracy scenicznej jako Król Ludwik w Madame Pompadour Leo Falla. W 1917 zagrał Froscha w Zemście nietoperze i Kischa w polskiej prapremierze Księżniczka czardasza Imre Kálmána, w 1924 - Peniżka w Hrabinie Maricy Kálmána. W 1922 wystąpił jedyny raz w filmie - w niewielkiej roli w Tajemnicy przystanku tramwajowego.