Paluszyński, Walka o niepodległość Łotwy 1914–1921, Bellona, Warszawa 1999, s. 131..
Na Łotwie w 1918 r. powstawały wyłaniane oddolnie rady robotnicze i chłopskie, a nastroje społeczne radykalizowały się. 13 listopada 1918 r. w Valce utworzono komitet organizacyjny rady delegatów robotniczych, 17 listopada odbyła się manifestacja lewicowa w Rydze, zaś 20 listopada wybierano delegatów do rady w Aluksne. We wszystkich miastach rady tworzyły różne organizacje lewicowe, jednak po opanowywaniu kolejnych terenów przez Armię Czerwoną do rad wprowadzano bolszewików, popieranych przez rząd w Moskwie. 18 listopada łotewscy bolszewicy przeprowadzili w Rydze podziemną konferencję, na której utworzyli komitet wojskowo-rewolucyjny i zdecydowali o wszczęciu powstania przeciwko wojskom niemieckim oraz łotewskiej burżuazjiT. Paluszyński, Walka o niepodległość Łotwy 1914–1921, Bellona, Warszawa 1999, s. 132.. Tego samego dnia Łotewska Rada Ludowa, tworzona przez łotewskich działaczy niepodległościowych, ogłosiła niepodległość Łotwy. W rządzie tymczasowym Łotwy najważniejsze stanowiska przypadły przedstawicielom najsilniejszej z łotewskich partii niepodległościowych: Związkowi Chłopskiemu. Z niego wywodził się premier kraju Karlis UlmanisT. Paluszyński, Walka o niepodległość Łotwy 1914–1921, Bellona, Warszawa 1999, s. 114..