utworzyła kobiecą organizację anarchistyczną Centro Femenino Anarquista, wśród jej współpracownic były Virginia Bolten, Teresa Caporaletti, Marta Newelstein i Maria Collazo.
Brała udział w studwudziestotysięcznych strajkach lokatorskich w Buenos Aires i wraz z Marią Collazo przemawiała na wiecu protestacyjnym przeciw podwyżkom czynszów, które potroiły się od 1870 r., jak i eksmisjom. Po rozbiciu strajków przez policję i wojsko została deportowana do Hiszpanii. Z Argentyny wydalono wówczas także Bolten i Collazo. Po krótkim pobycie w Madrycie przeniosła się do Barcelony, gdzie nawiązała kontakty z przywódcami anarchistycznych milicji, m.in. Teresą Claramunt, Anselmo Lorenzo i Leopoldo Bonafullą, biorąc udział w kampanii na rzecz uwolnienia Francesca Ferrery. W konsekwencji swojej działalności musiała wyjechać do Marsylii, a potem Szwajcarii. Po powrocie do Ameryki Południowej osiadła w Montevideo w Urugwaju, ponieważ otrzymała zakaz wjazdu do Argentyny. Wraz z Virginią Bolten i Maria Collazo prowadziła intensywną agitację. Brała wówczas udział w tworzeniu gazety „La Nueva Senda” i przemawiała na wiecu zwołanym po rozstrzelaniu Francesca Ferrery.