Zasięg występowania Jadwiga Sobieska granicę zasięgu zamieszkania dudziarzy ok. 1950 r. opisała jako linię łączącą Poznań, Środę, Jarocin, Ostrów, Krotoszyn, Rawicz, Kaszczor, Wolsztyn, Nowy Tomyśl, Młodasko i Poznań.
Jej zdaniem, w latach 30. XX w., do obszarów o największej gęstości zamieszkania dudziarzy należały: okolice między Bukiem, Opalenicą, Grodziskiem i Modrzem; obszar między Czempiniem, Kościanem a Zbęchami w ówczesnym powiecie kościańskim; oraz rejon między Gostyniem, Poniecem, Rawiczem, Baszkowem i Kobylinem. Ostatni wymieniony obszar cechowała również największa intensywność praktyki dudziarskiej.
Historia Zdaniem Jadwigi Sobieskiej dudy o formie zbliżonej do współczesnej występowały i były popularnym instrumentem w Wielkopolsce już w XVI w. Nie wiadomo, czy nadymane były ustnie czy też z pomocą mieszka. Przynajmniej od XIX wieku konstrukcja dud wielkopolskich jest identyczna ze współczesną.
Historyczne rejestry podatkowe odnotowały pobór podatków od dudziarzy. W 1580 we wsi Górsko leżącej w województwie wielkopolskim, w powiecie wolsztyńskim, w gminie Przemęt, pobrano podatek od jednego dudarza czyli wytwórcy dud wielkopolskich lub instrumentalisty grającego na tym instrumencie.