W okresie do XIII wieku, tj. po zakończeniu procesu zaniku jerów słabych (XI–XII w.), któremu towarzyszył wzrost różnic dialektalnych na obszarze wschodniosłowiańskim, Chaburgajew wyróżnia pięć stref dialektowych: północno-zachodnią, północno-wschodnią, środkową, południowo-zachodnią i południową. Dialekty Nowogrodu i Pskowa, które tworzą obszar północno-zachodni, zachowały zwartą wymowę [g] (podobnie jak obszar północno-wschodni), podczas gdy szczelinowe [γ] rozwinęło się w pozostałych dialektach; zachowało się także charakterystyczne cokanie, które wśród dialektów staroruskich znane jest tylko w niektórych dialektach obszaru północno-wschodniego, a także szeregi spółgłosek tylnojęzykowych i palatalizowanych /x/:/x’/, /k/:/k’/, /g/:/g’/. W zachodniej części obszaru północno-zachodniego (dialekt pskowski) zachowane są grupy /gl/, /kl/, w przeciwieństwie do typowe na obszarze wschodniosłowiańskim /l/. Oprócz tego dla północno-zachodniej strefy gwarowej charakterystyczne były następujące cechy: