jego rozciągłość równoleżnikowa to blisko 55° (między 179°W a 114°W). Zagęszczenie populacji ostrygojadów czarnych jest nierównomierne. Według danych z 2014 około 55–80% z nich gniazduje u wybrzeży Alaski, a 10–20% – Kolumbii Brytyjskiej. Większość zimuje jednak na południe od południowej Kolumbii Brytyjskiej. Część populacji z Alaski i Kolumbii Brytyjskiej jest osiadła. Co najmniej do 2010 rozmieszczenie ostrygojadów czarnych poza okresem lęgowym było słabo poznane.

Lokalne populacje ostrygojadów czarnych zostały wytępione na niektórych przybrzeżnych wyspach Kalifornii Dolnej i Alaski. Na Wyspach Farallońskich były jedynie rzadko obserwowane przez blisko 100 lat, aż do odnotowania pierwszych lęgów w 1972; przystąpiły do nich po pozbyciu się z wysp kotów i zmniejszeniu niepokojenia ze strony ludzi. Poszerzenie obszaru gniazdowania w skali lokalnej zauważono w Strait of Georgia, Zatoce San Francisco i w południowej Kalifornii. Ostrygojady czarne skolonizowały Middleton Island (Alaska) prawdopodobnie w 1976. Wybrzeże wyspy zostało przekształcone po trzęsieniu ziemi w 1964;