Prawa do ziemi potwierdzała umowa, którą dziedziczono w rodzinie. Przed nadaniem aktu osadnika zwalniano z czynszu i świadczeń na rzecz biskupów. Osadnicy z Puszczy Zielonej przywieźli ze sobą przywileje bartne, które były respektowane przez biskupów płockich. Raz nadane przywileje na osiedlenie się w Puszczy Białej potwierdzali kolejni biskupi płoccy. Niemniej akcja lokacyjna nie przywróciła stanu ludności sprzed katastrof.
Miejscowa ludność mogła się uczyć od kurpiowskich osadników bartnictwa, smolarstwa, wypalania węgla drzewnego. Należy jednak zaznaczyć, że na początku procesu osadniczego pojawił się przejściowy niedostatek, zanim Kurpie w nowym miejscu stworzyli sobie warunki do życia i pracy. Powodowało to jednak ożywienie lokalnego rynku: rosło zapotrzebowanie na żywność, wyroby rzemieślnicze itp. mały|Okno chaty kurpiowskiej w Wiśniewie