Nierzadko osadzeni w danym miejscu ojciec i synowie albo dwaj bracia zapoczątkowywali nową osadę (np. Tocznabiel – 2 braci Lesińskich; Białebłoto – 4 Ponichterów). Przykładowo nazwisko Ponichtera występuje w powiatach ostrołęckim i łomżyńskim oraz w większym stopniu w powiatach ostrowskim i wyszkowskim. Stąd można wnioskować, że osadnicy z centralnej i wschodniej części Puszczy Zielonej przenieśli się do Puszczy Białej, gdzie ród się rozrósł. Od nazwisk kurpiowskich osadników sprowadzanych do Puszczy Białej tworzono nazwy wsi (np. od Adama i Piotra Dudów – wieś Dudy, od Wojciecha Kacpury – wieś Kacpury, od Szczubełków – Szczubełkowo).

Nowych osadników z Puszczy Zielonej biskupi płoccy osadzali na prawie czynszu, w przeciwieństwie do odrabiających pańszczyznę w dobrach kościelnych chłopów. W XVIII wieku do Puszczy Białej przybyło 300 nowych osadników. Doprowadziło to do wykształcenia czterech grup ludności: Kurpiów jako czynszowników, chłopów pańszczyźnianych osadzanych na ziemi o powierzchni pół lub ćwierć włóki, zagrodników (chałupników) i komorników. Osiedlanie Kurpiów prowadzono planowo: najpierw osadnicy zajmowali wyludnione wsie, potem tereny wykarczowane, ale zarośnięte, na końcu niewykarczowane. Kurpie mogli wyznaczyć działki, które w ciągu 6 lat były mierzone przez biskupich urzędników leśnych i opodatkowane.