Konstrukcja i działanie Karabin maszynowy Darne był zespołową bronią samoczynną, działającą na zasadzie odprowadzania gazów prochowych przez boczny otwór w lufie, ryglowaną przez przekoszenie zamka w płaszczyźnie pionowej. Lufa niewymienna, komora gazowa bez możliwości regulacji stopnia poboru gazów z lufy. Po zwolnieniu spustu sprężyna powrotna popychała połączony zespół tłoka gazowego i zamka do przodu. Zamek wprowadzał nabój do lufy i zatrzymywał się, a jego tylna część, popychana przez występ na tłoku gazowym, unosiła się, wchodząc w wycięcie w komorze zamkowej i ryglując broń. Po strzale odprowadzone z lufy gazy prochowe popychały tłok do tyłu, którego odpowiednio wyprofilowana część pchała zamek w dół, dzięki czemu wyślizgiwał się z wycięcia w komorze zamkowej i swobodnie odsuwał się do tyłu, odryglowując broń. Wyciąg zabierał łuskę z komory nabojowej, a pod koniec ruchu zamka w tył, krzywka wyrzutnika wymuszała jego ruch, który wyrzucał łuskę z broni.