artysty, oraz pański jak na warunki galicyjskie budynek synagogi symbolizują nowoczesną część dziewiętnastowiecznej żydowskiej społeczności, m.in. zwolenników tzw. haskali, czyli nurtu oświeceniowego. W tym duchu wychowywali swoje dzieci Gottliebowie.
Przedstawione osoby, co typowe dla Gottlieba, są smutne, ukazane z nutą melancholii. Wizyjny nastrój obrazu podkreślają ekspresyjne walory światłocieniowe, delikatna gra refleksów światła oraz harmonia tonów barw. Można odczuć charakterystyczny dla twórczości młodego malarza fatalizm bezbronności człowieka wobec przemian losu.
Symboliczny jest też wybór święta, dla ukazania żydowskiej wspólnoty na modlitwie. Tytułowy Yom Kippur (), najbardziej uroczysty dzień roku w kalendarzu żydowskim. W wigilię Yom Kippur w synagogach zapalano świece za dusze zmarłych rodziców i członków najbliższej rodziny. Odmawiano modlitwę „Kol Nidre”, w której, jak wierzono, żyjący jednoczyli się z minionymi pokoleniami. W rozmowie z Nathanem Samuelym malarz miał opisać nastrój, który towarzyszył mu podczas malowania. Miał odczuć obecność bliskich i znanych zmarłych, którzy prosili go, by przywrócił ich do życia. Artysta miał namalować osoby zmarłe z pamięci oraz posługując się posiadanymi fotografiami.