Do czasu otworzenia bram miejskich w Braniewie oprócz stodół słodowników znajdowało się przy Malzstraße zaledwie kilka domów. Gdy w 1772 otwarto na stałe bramy miasta, nastąpił ożywiony rozwój przedmieść, w tym Fromborskiego Przedmieścia, a wraz z nimi rozwój tejże ulicy.
W 1845 roku ulicom w Braniewie nadawano urzędowe nazwy; wówczas Malzstraße zachowała swą zwyczajową, acz ugruntowaną dotychczasową nazwęAugustin Lutterberg, Zur Baugeschichte der Altstadt Braunsberg, ZGAE, XIX, 1916, s. 711.
Z ulicą Sikorskiego wiąże się również historia wodociągów miejskich w średniowiecznym Braniewie. Otóż wzdłuż tej ulicy – za domami po zachodniej stronie – poprowadzony był kunszt wodny (rurociąg) w celu zaopatrzenia ludności Starego Miasta w niezbędną wodę pitną. Woda spiętrzana była na cieku wodnym Czerwony Rów na zaporze zbudowanej w odległości ok. 2 km na południowy zachód od miasta. Tam postawiono groblę tworząc zbiornik wodny Pfeifengrund (Staw Rurowy), z którego woda płynęła drewnianymi rurami do położonego niżej miasta.