Szczury będące stworzeniami prowadzącymi głównie nocny tryb życia, przeszkadzały żołnierzom próbującym odpocząć, pełzając po ich twarzach, a nawet jadły żywność prosto z rąk żołnierzy, gdy przyzwyczajały się do obecności człowieka. Próby zabezpieczania żywności przed szczurami okazały się daremne, ponieważ gryzonie były śmiałe i wyrywały jedzenie z kieszeni śpiących żołnierzy. Oprócz spożywania wojskowych racji żywnościowych, szczury miały również skłonność do zjadania żołnierskich świec, zabierając źródło światła w schronach i okopach.
Wpływ na żołnierzy Fizyczne skutki dla żołnierzy Szczury znane są z przenoszenia różnych chorób zakaźnych. Bliskie sąsiedztwo żołnierzy i szczurów doprowadziło do rozprzestrzenienia się tych chorób w okopach. Najczęstsze z nich to dur brzuszny, gorączka okopowa i leptospiroza. Choroby te powodowały poważne dolegliwości u żołnierzy, a gorączka okopowa odciągała ich od linii frontu na całe miesiące. Szczury są nosicielami wszy, które mogły również przenosić choroby i odgrywać rolę w rozprzestrzenianiu gorączki okopowej wśród żołnierzy.