Szczury okopowe obgryzały również rannych, śpiących lub niezdolnych do obrony ludzi powodując czasami groźne rany.

Psychologiczne skutki dla żołnierzy Szczury okopowe przyczyniły się do wielu różnych efektów psychologicznych na ludzką psychikę, biorąc pod uwagę ich zdolność do zakłócania snu poprzez bieganie po twarzach i ciałach żołnierzy. Odgłosy wydawane przez szczury nocą na ziemi niczyjej powodowały, że żołnierze wierzyli, że wrogowie przeprowadzają atak, co prowadziło ich do paranoi i strzelania w pustą przestrzeń między okopami. Szczury były znane z tego, że zjadały zwłoki żołnierzy pozostawionych na ziemi niczyjej i w szpitalach polowych. W 1915 roku jeden z brytyjskich oficerów wszedł wieczorem do schronu i usłyszał odgłosy szamotaniny, a gdy poświecił latarką, dostrzegł na kocu dwa szczury walczące o uciętą ludzką dłoń. W ekstremalnych przypadkach wszystkożerne i wygłodniałe szczury walcząc o pożywienie, posuwały się nawet do kanibalizmu.