Z drugiej strony sytuacja ze szczurami pozwoliła też na pewne wytchnienie żołnierzom na froncie zachodnim. Z powodu długich okresów bezczynności w okopach, deratyzacja gryzoni stała się sportem i źródłem rozrywki dla żołnierzy, aby powstrzymać nudę. Ponieważ amunicja musiała być przechowywana na czas bitew, szczury zabijano między innymi bagnetami, saperkami lub zwykłymi kijami, ale stosowano też okrutne metody takie jak podtapianie, przekłuwanie widłami, podrzucanie w powietrze i przecinanie na pół kantem łopaty czy palenie w prochu strzelniczym. Na jednym z francuskich odcinków frontu między grudniem 1915 a marcem 1916 roku, zabitych zostało 46 tysięcy szczurów. Gryzonie służyły również jako towarzysze, a niektórzy żołnierze trzymali je jako zwierzęta domowe, aby uciec przed brutalnością wojny wokół siebie.
Sposoby zwalczania szczurów okopowych thumb|Francuski żołnierz i pies z „łowieckimi trofeami” (1916) thumb|Jack Russell terrier wśród francuskich żołnierzy i upolowanych przez siebie szczurów (1916) Chemikalia Jednym z pierwszych rozwiązań, którym próbowano pozbyć się szczurów z okopów, było użycie chemikaliów. Stosowano powszechnie gazy składające się z arsenu, disiarczku węgla i tym podobnych.