Model Isinga – dyskretny układ spinów, umieszczonych w węzłach sieci jedno-, dwu- lub trójwymiarowej, oddziałujących ze sobą i z zewnętrznym polem magnetycznym. Model został wymyślony przez Wilhelma Lenza w roku 1920 jako model ferromagnetyka do teoretycznego opisu przejść fazowych w ferromagnetykach. Rozwiązanie analityczne tego modelu dla przypadku jednowymiarowego uzyskał jego doktorant Ernst Ising w roku 1925. Układ dwuwymiarowy przy zerowym polu magnetycznym analitycznie rozwiązał Lars Onsager w roku 1944. Przypadek dwuwymiarowy układu spinów umieszczonych w niezerowym zewnętrznym polu magnetycznym pozostaje dotąd nierozwiązany analitycznie (2011). framed|right|Układ spinów rozmieszczonych w węzłach kwadratowej sieci (500 × 500), początkowo znajdujący się w wysokiej temperaturze (czemu odpowiada w modelu losowa konfiguracja początkowa spinów), schładzany do temperatury T = 0,1 kelwina - rozwiązanie numeryczne modelu Isinga. Kolor biały oznacza spiny ustawione w dół, kolor czarny - w górę.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Model Isinga · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.