W okresie gdy Aymard był opatem, majątek klasztoru znacznie wzrósł, dzięki czemu mnich został zapamiętany jako posiadający dobre umiejętności organizacyjne w stosunku do wszystkich posiadłości, które były własnością klasztoru.
W tym okresie dwa dodatkowe klasztory znalazły się pod jurysdykcją opactwa: były to Celsiniacus (Sauxillanges) i opactwo Św. Amanda w pobliżu St Paul-Trois-Chateaux.
Ślepota W 954 roku, na jedenaście lat przed śmiercią, Aymard stracił wzrok i zrezygnował z funkcji opata. Mówiono, że zniósł swoją ślepotę bez najmniejszego narzekania na to.
Aymard wezwał mnichów, aby wybrali nowego opata, po czym nakazał im wybrać Majola z Cluny; tak też zrobili. Powiedział: „Będąc chorym, ślepym i wyczerpanym, nie mogę dłużej odpowiadać za interesy klasztoru ani czuwać nad jego dobrem. Powszechnie bowiem wiadomo, że nie tylko duch męstwa żołnierzy wywodzi się z ich rodzaju, a ich odwaga z jego wielkoduszności i odwagi, ale że jeśli on, ich przywódca, jest niedbały, oni również tracą swoją cnotę. Zdrowie całego ciała jest w głowie, a jeśli jest ona zdrowa, to także i członki są zdrowe. Jeśli król traci odwagę, wszyscy jego zwolennicy, nawet najsilniejsi i najbardziej męscy, zaczną się lękać niczym kobiety. Jeśli głowa jest zraniona, cierpi całe ciało.