W miarę wzrostu larw chodniki larwalne są coraz szersze i dłuższe (zwłaszcza te, które odbiegają od początkowej części chodnika macierzystego), faliste i coraz bardziej od siebie oddalone, co powoduje, że znaczna część obwodu strzały zostaje uszkodzona. Przeciętna długość chodników larwalnych wynosi 4–6 cm. Są one zatkane ciemnobrunatną mączką i nie naruszają drewna.
Gdy larwy osiągną 5–7 mm długości, a następuje to po 3–4 tygodniach żerowania, zwykle w drugiej połowie czerwca, wygryzają owalną kolebkę poczwarkową, zagłębioną mniej lub bardziej w korze (w grubej korze kolebka może być całkowicie w niej ukryta). Przepoczwarczenie trwa 2–3 tygodnie, po czym pod korą pojawiają się młode chrząszcze, które prowadzą żer uzupełniający w okolicy kolebki poczwarkowej wygryzając na powierzchni drewna nieregularne chodniki, których kształt zwykle bywa upodobniony do jelenich rogów lub egipskich hieroglifów. Żer uzupełniający trwa około 2 tygodni, następnie, w połowie lipca, już w pełni wybarwione młode chrząszcze opuszczają żerowiska macierzyste i przystępują do rójki.