Bitwa pod Kiesią zakończyła się zwycięstwem sił estońskich i łotewskich. Obie republiki, wspierane zbrojnie przez państwa Ententy, nie dopuściły wojsk niemieckich do dalszego marszu w głąb Liwonii. Postawiło to pod znakiem zapytania sens dalszej obecności jednostek niemieckich na terytorium Łotwy – do tej pory uzasadniano ją potrzebą wspierania Łotwy w walce z bolszewikami, jednak po ofensywie estońskiej w Liwonii oraz po bitwie pod Kiesią tereny kontrolowane przez Niemców nie graniczyły nawet z zajmowaną jeszcze przez bolszewików ŁatgaliąT. Paluszyński, Walka o niepodległość Łotwy 1914-1921, Bellona, Warszawa 1999, s. 210–211.. W tej sytuacji Niemcy, jeszcze w trakcie walk pod Kiesią, podjęli próbę przejęcia kontroli nad całą Armią Północno-Zachodnią. Bermondt-Awałow, formalnie jej podległy, zadeklarował gotowość do dalszej współpracy z Niemcami.