13 lipca 1919 r. gen. Rüdiger von der Goltz, dowodzący wszystkimi siłami niemieckimi na Łotwie, w swoim rozkazie zezwolił niemieckim żołnierzom zaciągać się do oddziału Bermondta-Awałowa. Następnie ogłosił, że pod jego rozkazy mogą zaciągać się całe niemieckie jednostki (co zostało usankcjonowane kolejnym rozkazem z 31 lipcaT. Paluszyński, Walka o niepodległość Łotwy 1914-1921, Bellona, Warszawa 1999, s. 226.). Tym samym von der Goltz omijał postanowienia rozejmu zawartego z Łotwą i Estonią po bitwie pod Kiesią, który przewidywał ewakuację wojsk niemieckich z Łotwy w sierpniu 1919 r.T. Paluszyński, Walka o niepodległość Łotwy 1914-1921, Bellona, Warszawa 1999, s. 220–221. Nie mogąc przejąć kontroli nad całą Armią Północno-Zachodnią (która po pierwszej nieudanej ofensywie na Piotrogród była nadal wspierana i wyposażana przez Wielką BrytanięJ. D. Smele, The „Russian” Civil Wars 1916-1926. Ten Years That Shook the World, Hurst&Company, London 2015, , s. 127.N. Kornatowski, Bor’ba za Krasnyj Pietrograd, AST, Moskwa 2004, , s. 123.), Niemcy zamierzali uczynić z oddziałów Bermonta-Awałowa konkurencyjną wobec niej siłę, która potencjalnie mogłaby posłużyć i do obalenia proalianckiego rządu łotewskiego, i do wzmocnienia wpływów Berlina wśród rosyjskich sił antybolszewickichT.